Je herkent het aan het verschil tussen wat je zegt belangrijk te vinden en wat je effectief doet wanneer het spannend wordt. Je schuift gesprekken voor je uit, je rationaliseert waarom het nu niet kan, en je vult je agenda zo dat er geen echte ruimte meer overblijft voor verbinding. Thuis ben je sneller op, sneller geprikkeld, en je merkt dat je minder aanwezig bent, ook al bén je fysiek wel daar. Je kan ook voelen dat je vooral “functioneert” in plaats van leeft, omdat rust en nabijheid niet meer vanzelf gaan. Dat is geen teken dat je faalt, maar wel een signaal dat je te lang op automatische piloot hebt geleund. Eerlijk worden is dan geen drama, maar zelfzorg met ruggengraat.